Over Marlous

Marlous SchoemakerAls u mij belt en ik kom naar u toe om de uitvaart van uw dierbare te organiseren of om die van u voor te bereiden, kiest u voor een rustig, creatief mens. En voor een mens dat oprecht geïnteresseerd is in (de cultuur van) ieder ander mens. Wat beweegt hem, wat is zijn passie? Kortom, wat maakt hem wie hij is.

Schrijven & dichten

Deze interesse heb ik lange tijd verwoord in tekst en beeld. Als tekstschrijver en journalist heb ik veel mooie verhalen mogen vertalen. Naar een informerend artikel, een interessant verhaal of een persoonlijk gedicht. Omdat ik visueel ben ingesteld, bedacht ik tijdens het schrijven ook vaak in welke vorm dit gegoten kan worden. Woord en beeld versterken elkaar. Zo ontstond een concept, soms hangend aan een thema.

Het idee achter het logo en de naam van OERafscheid

Een voorbeeld hiervan zijn het logo, de naam en de website van OERafscheid. Het golfpatroon in het logo is Japans en staat voor de emoties die in golven op je kunnen afkomen tijdens het afscheid nemen. De letters O, E en R zijn een afkorting van de manier waarop ik een uitvaart wil begeleiden: Oprecht, Empathisch, met Rust. Daarnaast associeer ik 'oer' met echt, puur, terug naar de kern en met kracht. Vooral dat eerste en laatste zijn nodig om een authentiek afscheid te kunnen invullen voor je dierbare en om door te kunnen gaan terwijl je hem of haar al zo mist. 

Aanschuiven & helpen

Verhalen schrijven en reportages maken heb ik dus al van jongs af aan gedaan. Maar ik had sinds ik me kan heugen ook een andere fascinatie: de wereld van de uitvaart. De wereld van de mensen die iemand moeten loslaten. De wereld die even stilstaat en waar niets anders er toe doet. In die wereld maakt het niet uit wie je bent, wat je beroep is. Maskers worden (hopelijk) afgezet, het oergevoel wordt toegelaten. Los van wat sociaal wenselijk is. Dat oprechte, echte trekt mij. Bovendien had ik als kind al het idee dat het toch fijn moest zijn om te kunnen aanschuiven aan de keukentafel en enveloppen te likken, de afwas te doen. Gewoon, zodat de rouwende familie meer tijd heeft voor waar het om gaat: bij hun dierbare zijn en verhalen ophalen. Dat gevoel iets te willen bijdragen is nooit overgegaan. 

Oppakken & rijgen

En eigenlijk is uitvaartbegeleider zijn niet zo heel anders dan schrijver zijn. Althans, voor mij. Natuurlijk zijn er aspecten die niet van toepassing zijn tijdens het schrijven. Het verzorgen van iemand, het regelen van de formaliteiten. Maar het handen en voeten geven aan de afscheidsweek is heel goed te vergelijken met het creeëren en vormgeven van een verhaal. Je moet luisteren, doorvragen, aanvoelen, zoeken en dan loslaten. Soms ook letterlijk schrijven: de rouwkaart, het levensverhaal, een gedicht. Kortom, de rode draad oppakken en diverse momenten en verschillende vormen aan elkaar rijgen. En dat is nou precies wat ik mooi vind om te doen. Dat rijgen gaat ook heel subtiel, passend bij degene voor wie - en met wie - ik  dit doe. Maar het is altijd met gevoel, persoonlijk en oprecht.